لقمان حکیم میگفت :

1 1 1 :

روزی در کنار کشتزاری از گندم ایستاده بودم

خوشه هایی از گندم که از روی تکبر

سر برافراشته و خوشه های دیگری که از

روی تواضع سر به زیر آورده بودند

نظرم را به خود جلب نمودن و هنگامی که آنها را لمس کردم، 

شگفت زده شدم...

خوشه های سر برافراشته را تهی از دانه

و خوشه های سر به زیر را پر از دانه های گندم یافتم

با خود گفتم: در کشتزار زندگی نیز چه بسیارند سرهایی که بالا رفته اند اما در حقیقت خالی اند.